گوش هاش پر است از حوادث

- پنبه ی زمان -

، دست هاش اما خالی ست

و آهسته آهسته

گیس تاریخ را می بافد

به آسمانش دلخوش است گمانم

که این همه ابر سپید هیچ بس اش نیست

و به خاک خشک اش

که هرچه ببارد

سیراب نخواهد شد