برای خون مردگی افکارم

و لالایی

برای پریشانی ماه

[که شاید دیگر اشک نریزم

شاید دیگر آه نکشد

شاید یک شب

ما هم خوابمان ببرد]

به گیس سپیدش

و چهره ی نقره فام سردش

آهسته دست می کشم

و تمام لالایی های زمین را

برایش از بر

مرور می کنم:

- تو که ماه بلند آسمونی،

منم ستاره می شم دورت می گردم... –

...

دیریافته ام اما

زود از بر می رود

چشم پر از اشک را باز می کنم:

که ماه مدت هاست خواب رفته

و گرگ زوزه می کشد