دیگر هیچ مهم نیست
که من ستاره باشم و تو بادبان، من دریا و تو دچارترین ماهی، یا من آغوش و تو بغض... دیگر مهم نیست که ساعت ها به بوسه آمیخته ایم درحالیکه پنجره خیسِ باران بود، یا برف و یا حتا تکراری ترین آوای کبوتری آبستن:"هیچ مهم نیست!"
آتشی می افروزم:
سرخ می شوم، می افتم
داغ می شوم ، می خشکم
اشک می شوم، می بارم
و تو سایه می شوی، ابر می شوی، می خوابی و از تمام قرارهای چهارشنبه شب ها جا می مانی و من از گنگی ِ باز یافته ام به ابعاد تمام اتاق های خالی شعر می بافم :
بی سر،
بی ته

و بی ادعا در قاب چشمانت خشک می شوم
                                              می ماسم.