جمعه

کسی با کسی نسبتی ندارد

و درهای بهشت بسته اند

زوال عصر جمعه

همسفر سال های من

تابستان می رسد

و انگار هر روز باز جمعه است:

جمعه های مشکوک

به حجم های ملال انگیز قیلوله های بی دلیل

جمعه های پوک

 بی نگاه های کهنسال پیرمرد های شهر من

 - یک مشت جمعه ی مضحک و مفلوک-  

[ ]

با دهانی خشکیده

بوی سیگار و ادکلن

طعم میوه های کرم زده:

بازگشت لشگری شکست خورده

از میهمانی ناهار

[ ]

تنهایی

یه صرف تکالیف انجام نشده

با صدای قاشق و چنگال از ساختمان رو به رو

و یک سبد خواب خشک

جمعه به هیچکس نمی چسبد

که فردای اش مختوم است

به آغازی ملال انگیز

و دورتر

پایانی دوباره:

جمعه غروب هایی کشدار و غم انگیز