در زوالِ این ساعات،
مرا به چکاچک ضربات اشک و باران
                                       واگذاشته ای،
و از حلول ستاره های سپید شبانگاهان
                                        ربوده ای ام...


آه...
   ماهْ ایزدْیار!

منم
  زندانی قلعه های نمورِ شمال
       زیر تابش دردآور انوار آبی ؛

منم
  در آستانه ی زنانگی ها و بالیدن هام
                -زیر تازیانه ی پرحجم نگاهت
                              که عاشقانه می درد-

 
ماهْ ایزدْیار!
      مردِ سختِ استخوانی ِ کتاب های کاهی،
                 مردِ تلخگون ِ رویگردان از نگاه،
                                           انسان خموش،
                                                        لَمس،
                                                          بی حرف !

با تو از دلتنگی های کودکانه می گویم
          و از درختان مسموم با رگ های آبی و کبود
با تو از درد می گویم،
          و از صعود سنجاقک های مخملی به قلّه های دور دست خیال...

[ ]

بگو!
- ماهْ ایزدْیار!-

آیا هنوز هم،
    ترانه های خیس و یخی دست هام را
         در هوای گرگ و میش دوست می داری؟


بگو
  هنوز هم آیا
      میان دلمردگی ظهر ِِ تابستان
          به گفتگوی صمیمیِ ساقه ای در حیاط
                                              پناه می بری؟
                    ...

[ ]

آه...
- ماهْ ایزدْیار-
       ویرانی چشم هات را دیدم
       و خمیدگی سنگین سایه ات را؛
میانم امّا،
-در آن شب مضطرب-
جایی برای ماندن نبود...
           [برای پذیرش عشقی
                   که اصلاً هیچگاه، نبود...]

ماهْ ایزدْیار!
مردِ سرفه ها و گریه های نیمه شب،
                       قامت خمیده ی تابستان،
                                        کتاب ناگشوده!

من از ویرانه های سوخته ی قلعه هایت می گریزم

و گناهم تنها این است
                که هیچگاه،
                    مثل یک پریچهر
         دوستت نداشتم...
 

به بهروز که همیشه بزرگ،
                                ژرف
                                    و مهربان خواهد ماند...

امشب
من
به اتّفاق تمام شاعرانه هایم
بند آمده ام
...

تنها سکوت می کنم
چه آخرین تبسم شاهانه ی مهتاب ،
همان عبور سبزگون توست
از کنار تمام باغ های نارنج شمال
که بهار امسال
انگار
کمی پیر شده اند
...