همینطور بی حساب

دست هایم را از پنجره بیرون انداختم

باد لای انگشتانم

حریر شد و

پیچید

*

نگاهش می کنم

شده یک عکس

که چیز خاصی را روایت نمی کند

"کجا می ری بادبادک رنگی رنگی من؟"

*

دو سنجاقک

پشت درخت ها

جفت گیری می کنند

شده نقطه ای ارغوانی

در دوردست افق

"نخش تا همین الان تو دستم بود..."

*

یاد می آورم روزی برایش

شعری خواندم

که حالا از خاطرم رفته

"سنجاقکه پرید و رفت مث خود بادبادکم"

پ ن: دو ساله شد اینجا...