و بی لبخند مرا در بازوان سردت بفشار

امروز،

من با تو هیچ می شوم

در کندی زمان رخت زنگار می پوشم،

و کنار تندیس فریبنده ات

بر زمین سرد فرو می ریزم

...در انتظار هیچ، نازنینم

برایم کنار درخت ها قدم بزن،

شمع ها را خاموش کن و سپید پرده ها را از شیشه ی سرخ نگاهت بیاویز،

و من تا غروب سایه ات را نقاشی خواهم کرد

با دستان حقیرم

.