همین بس که " دیگران " بخندند و ما موجب شادی آنان گردیم و گهگاهی اگر لبخند بر لب می نشانیم نشانی باشد از حسّ نوعدوستی ما برای " دیگرانی که می خندند "  ...

این رو لای جزوه ی عربیم پیدا کردم ...؟!!!!؟؟؟؟

باد کلاه توهم از سرم بر می دارد و سلامی همیشگی در امتداد دیوارها برای آشنایی قدیمی پرواز می کند

نفسی فرو می دهم و برای یافتن کلاهم می دوم

ساعت ها به من نزدیکند و انتها دور ...

شب بلند یلدا می آید و من هنوز به انتظار آن برفم که همه چیز را پاک می کند ...

حتا برف همیشگی درونم را ...

که مدت هاست می بارد

و می بارد

و می بارد ...

                دست دراز می کنم به تیرگی چنگ می اندازم و خلأ مطلق تنها چیزی است که می یابم . برق می زند و صدای رعد شیشه ی پنجره را می شکافد  ، هیچ حرکتی نمی کنم . نگاهم مرده و توانی برای شنیدن ندارم . خسته ام و در آرزوی لحظه ای سر بر بالین نهادن می سوزم ؛ امّا این صدای تیک تاک آنچنان مرا می خراشد که نمی توانم بیارامم …

گویی باید به یاد بیاورم که زمان هست و من می خواهم در فراموشی خود غرق شوم ، در سیاهی اتاق فرو روم و خستگی ناجوانمردانه ام را بمیرانم .

برق می زند و پنجره هنوز خیس است .

اتاق تا همیشه تاریک

خسته ام

             چای هنوز داغ بود امّا صدای نفس های هیچ کس به گوش نمی رسید . حتّا حضور سایه ها هم در فضای کمرنگ اتاق مرده بود . هوا رو به تاریکی می رفت ، کلاغی بر رف پنجره نشسته بود و پیاپی به شیشه نک می زد . چون سایه ای سیاه پشت شیشه تقلّا می کرد و اتاق ساکت بود .

                              اتاق ساکت بود ...

                                                     ...   اتاق ساکت بود

اتاق ، ساکت ...

دستان ساعت سراسیمه بر صورتش موج می زدند و دیوارها نعره می کشیدند ، سایه ی سیاهی همه جا را می پوشاند . چای تلخ و سرد بود ، گلها همه پژمرده و قند سپید و کوچک ، سهم مورچه ها . غروب ،  ابدی بود .                       

هیچ چیز اما عوض نخاهد شد

مگر ذغال کوچک نوک مداد که آرام آرام در سپیدی کاغذی ام فرو می میرد