من سکوت می کنم .

تنها هوای تازه می خواهم و راهی جدید برای تنفس ... خنده هایت را نه ...

حیاط بزرگ مدرسه و هیاهوی احمقانه ی چند همکلاسی برای هیچ

چرا آنها می خندند؟

و زنگ به صدا در می آید در حالیکه من باید ابرها را در آسمان تنها بگذارم و به گروه فرو مرده در کتابهای مضحک زیست بپیوندم .

     باد جیغ می کشد و گونه های خاکی کوچه را می خراشد . کنار پنجره می نشینم و ساعت ها با شرم به پاییز خیره می شوم . ساعت ها در انتظار اتّفاقی ناگوار کنار پنجره می نشینم تا شاید دلیلی برای دست و پا زدن در این غروب خاکستری بیابم . روی صندلی ام می نشینم و فکر می کنم ، به وسعت نگاه هایی که بی پروا کره می خورند و نگاه من که گنگ و مبهم ، به نقطه ای  خیره می ماند . باد دوباره شیون می کشد . گویی برای کسی سوگواری می کند . مثل زنی کولی که پا برهنه به دنبال کودک گمشده اش می دود ، بهد ردّ پاهای شنی اش را روی زمین جا می گذارد و پریشان به دنبال پاهای زمان می دود .

      کجاست کودک بی نام و نشان باد ؟ صدای گریه ی کودکی خرد به گوش می رسد . در امتداد پاها ی خاکی باد کودکی معصومانه می نالد و باد دوان دوان از او دور می شود و آبی باد بادکش را نیز با خود می برد . سوز سردی شیشه ی پنجره را می لرزاند و چراغ های کوچه دوباره روشن می شوند . انگار شب شده . غروب هنوز اینجاست امّا مثل همیشه باید فریب وحشت تاریکی را بخوریم .

                         چراغ ها را روشن کنید

 تیرهای چوبی برق با پشتی خمیده و کوله باری از تاریکی در امتداد دیوارها صف کشیده اند . چراغ ها را روشن کنید . صدای زنگ در به گوشم می رسد . هنوز یک دقیقه نمی شود که باد رفته ، چه کسی در می زند ؟ سردم شده . کسی از پایین صدا می زند :"اینجا چراتاریک است ؟ چراغها را روشن کنید . "

          چرا خورشید غروب می کند ؟ چرا ابرها مرا ترک می کنند؟ پس باران چه می شود ؟ دیشب آنها به من قول باران دادند پس کجا می روند ؟ تیرهای برق به سئوالات من توجّهی ندارند . همچنان بی اعتنا از کنارم می گذرند و من نقطه ی نا معلومی را در افق جستجو می کنم . درخت تنهایی در دور دست ها برایم دست تکان می دهد . چه سبز است و چه تنها … برایش لبخند می زنم و پیش از آنکه از کنار اتوبوس رد شود چشمهایم را می بندم .

فرق بین امروز و فردا چیست وقتی که من هر لحظه بیشتر در خود فرو می ریزم ؟

 تاریک است هوا.

به انتظار فردا می مانم  شاید سپیده دم با خود برایم خورشید را بیاورد ...

        کسی پنجره را رو به باران باز نمی کند ، حتا اگر تا سپیده التماس کند و از خستگی زیر طاق پنجره به خواب رود  .