پیاده روی نا هموار و هوای گرم و نیمه ابری ، زیر سایه ی تابستانی درخت های تبریزی کنار خیابان حضور چند برگ پاییزی احساس می شود و باید باور کنم که اکنون فصل بهار است . پل سفید رودخانه کنارم ایستاده . به پایین نگاه می کنم . رودخانه ی کثیف و متعفن از وسط شهر عبور می کند ، پر از خشم ، پر از دردهای کهن .

       صبح از خواب بیدار می شوم ... برف می بارد . زیر رو انداز گرمم می خزم و خودم را گلوله می کنم . زیرچشمی پنجره را نگاه می کنم که مثل کاغذ سفیدی روی دیوار می درخشد . خودم را پنهان می کنم . چشم هایم را می بندم . دوباره همه چیز همینجاست . بی خوا ست و اراده ی من ، همه چیز همینجاست . توی همین اتاق ، زیر همین رو انداز ، کنار من که چشم هایم را بسته ام ... . همه چیز تا زیر پلک هایم رخنه می کند . با تکانی شدید توی تخت خوابم می غلتم ،...  شاید تهی شوم ، حتا برای یک لحظه ...

خسته ام می رم بخوابم باز بر می گردم .